Monday, October 16, 2017

නයිස් කපල්



කොහොම හරි වට් අ නයිස් කපල් අවසාන හැන්දෑව අතනෑර බලාගත්තා. ඇත්තටම ඒක හරි සුන්දර හැන්දෑවක්. පොඩියට ලා වැස්සක් එලියෙ තිබුන. හැමෝම දන්න අඳුරන අය. ඔහොම තැනකදි තමයි හලෝ මචං කියන්න හරි සෙට් වෙන්නෙ. ගොඩක් අය නාට්ටිය කීපවතාවක් බලපු අය. ඒක හරි විශේෂයක්.

නාට්ටියක් දෙතුන් පාරක්ම බලන්න එන පේ‍්‍රක්ෂක පිරිසක් ඉන්නවා කියන එක. යාලූවෙක්ගෙ නාට්‍යයක් වුනත් මේ වැස්සෙ සෙනසුරාදා දවසක ඇවිත් බලන්න හැන්දෑවක් කැප කරනවා කියන එක තමන්ට අත්වෙන හුදකලා තෘප්තියක් නැතුව සිද්ද වෙන්න අමාරු දෙයක්.

පුංචි තියටර් එක හරි ලස්සන ෆීල් එකක් දෙන පුංචි ගුලක්. ඒකෙ බකට්පුටු වල ඉඳගත්තම වටේ ළංවෙලා දැනෙන පේ‍්‍රක්‍ෂාගාරයත් එක්ක එතනටම අනන්‍ය කල්ට් හැ`ගීමක් දෙනවා. දැන් ටිකක් නඩත්තුව නම් පිරිහීගෙන යන ගතියක් පේනවා.

ආදරණීය යාලූවෙකුගෙ වැඩක් බැලූවම ඒ වෙනුවෙන් දෙන්න පුළුවන් උසස්ම තෑග්ග අවංක විචාරයක් කියල මං විශ්වාස කරනවා. කලින් නාට්‍යය බලලා මේ අදහස් කිව්වා නම් අත්කර ගන්න තිබුන මොනවා හරි වැඩිහොඳක් මගේ ප‍්‍රමාදය නිසා මිස්වෙලා නම් ඒකටත් සමාව ඉල්ලනවා. ඒත් චාමර තව ඉස්සරහට නාට්ටි කරනවා. ඒවට හරි මේ ෂෙයාරින්ග් එකේ මොකක් හරි වැදගත්කමක් තියෙන්න පුළුවන්.

මේ නාට්ටිය මට දිගින් දිගටම මිස් වුනේ ඇයි? මං කල්පනා කළා. මට එක එක වැඩ වැටුන එක ඇත්ත. ඒත් මොකක් හරි හින්ද කල් ඇතුව මේ වෙලාව සැලසුම් කරලා තියාගන්න මාව අතපසු කළා. ඒ නාට්ටිය බැලීමේ උවමනාව විසින් මාව තියටර් එකට තල්ලූ කළේ නෑ.

ඒකට හේතුව කියල මට හිතෙන්නෙ නාට්‍යයේ ප‍්‍රචාරය විසින් ඒකෙ නාට්‍යමය ගුණය ගැන ෆීල් එකක් දෙන්න බැරිවුන එක කියල මට හිතෙනවා. විශේෂයෙන්ම ෆොන්ට් එක වුනත්. ඉංග‍්‍රීසී නමක් සහ හීනි ෆොන්ට් එකක් අපිට ඩ‍්‍රාමා එකක් ගැන දනවනවා අඩුයි. උදා විදිහට වට් අ නයිස් කපල් කියන එක සිංහලෙන් තික් ෆොන්ට් එකකින් පාවිච්චි කළා නම් ඒක නාට්ටියක් කියල අපිට හිතවන සංවේදනය වැඩියි. හැමෝමව සම්බන්ද කරගනිමින් නාට්ටිය ගැන කරපු එෆ්බී කැම්පේන් ඉතාම හොඳ ඒවා වෙන අතරෙම මේකට  ඕනකරන නාට්‍යමය හැ`ගීම දෙන්න ඒ කැම්පේන් එක ඇතුලෙ අතපහු වෙලා තියෙනවා කියල මට හිතෙනවා.

මේක මොන විදිහකින් හරි මට මිස් වුනා නම් මං ජීවිතේ අතපසුවීමක් කළා කියල පසුතැවෙන වර්ගයේ නාට්‍යයක්. නයිස් කපල් මාව පුදුමයට පත්කළා. ඒ චරිත, ඒ දෙබස්, අතිසියුම් හැ`ගීම් කලාප උඩ ක්‍රොස් වෙන පිටපත, නාට්‍යමය විකාරසහගත බව නැති සජීවී රංගනය ආදී ගොඩක් දේවල් මාව අමන්දානන්දයට පත් කළා.

 අලූතෙන් නාගරික මධ්‍යම පාංතික ජීවිතයට පුරුදු වෙන මේ තාරුණයේ කතාව ලංකාවෙ වේදිකාව උඩට ගෙනාපු පළවෙනි වතාව. මං මේක දකින්නෙ පසු නූතන තාරුණ්‍යය ගැන තේමාවක් විදිහට. අපි මෙච්චර කාලයක් අලූත් තරුණයා ගැන කතා කරමින් හිටියෙ පරණ හැඩයක් ඇතුලෙ. ඒ තරුණයා ඩෙනිම් ඇන්දට,  කතා කරන්නෙ, හිතන්නෙ සහ ජීවත් වෙන්නෙ අපි මේ ජීවත්වෙනවට වඩා දශක ගානක් එහා පැත්තෙ. මේ නූතනවාදී සිතීමේ රාමුවෙන් එහාට ජීවිතේ ටච් කරන්න පුළුවන් ස්පේස් එකක් චාමර අල්ලගන්නවා.

මෙතනදි පෙම්වතිය නැත්තම් බිරිඳ ගෙදර ඉන්න කෙනෙක් වෙන අතරෙ පෙම්වතා නැත්නම් සැමියා ඇඞ්වර්ටයිසින් වගේ කලාපයක වැඩ කරන කෙනෙක්. එතකොට පෙම්වතිය එලිය දකින සම්පූර්ණ කවුළුව වෙන්නෙ මේ පිරිමියා. ඒ හින්දම ලොකුකමේ වගේම ඇගේ ඉරිසියාවෙ, සැකයෙ වස්තුව වෙන්නෙත් මේ පිරිමියා. ඒ අතරෙ පිරිමියාගෙ ලෝකෙ වෙනම අර්බුද කට්ටලයක් තියෙනවා. වාත සිංහල බෞද්ද පන්නයේ බොස් කෙනෙකුගේ සෙල්ෆ් බූස්ටර් එක විදිහට කටයුතු කරන එක, ක්ලයන්ට්ලාගෙ බිස්නස්වලට අමතරව අනිත් පවුල් ප‍්‍රශ්නවලටත් සර්වසින්ග් කරන්න වෙන එක, සහ මූලිකවම තමන්ගේ අරාජික තාරුණ්‍යය මිස්වීමේ ගැටලූව. ඒ කියන්නෙ ඒ අරාජිකත්වය විසින් තමන්ට ලබාදුන් අනන්‍යතාවය හෝ පෞර්ෂය කියන එක මේ ගිවිසුම්ගත ලෝකය ඇතුලෙ අහිමි වෙන එක.

පෙම්වතිය සමග ගත කරන පවුල් බුබුළ ආරක්ෂිතව තියාගන්න එයාට සිද්ද වෙනවා සමහර එයාගෙ ජීවිතේ සමහර ප‍්‍රවෘත්ති ගෙදර ඇතුලෙ වාරණය කරන්න. ඒත් පෙම්වතිය තමන්ගෙ සීමාසහිත ලෝකෙ ඇතුලෙ සියල්ල පෙම්වතා සමග බෙදා ගනිමින්නෙ පුදුම උනන්දුවකින්. ඈ ඒ වගේම පෙම්වතාගෙ අසීමිත ලෝකෙ සියල්ලත් තමන් හා බෙදාගත යුතුයි කියල විශ්වාස කරනවා. 

වට් අ නයිස් කපල් කියන්නෙ මේ ලෝක දෙක එක්ව සාමකාමීව පැවතීමේ සොඳුරු අර්බුදය. චාමර ඒක හරිම සංයමයකින් වගේම ඉතාම දුර්ලභ විදිහෙ විස්තර ඇතුව ගොනු කරනවා. මේ පෙම්වතියට වීස් එක තියෙන එක වගේ පුංචි කාරණාවලින් පවා මේ චරිතවල ස්වභාවය ගැන හැ`ගීම් දැනීම් නිර්මාණය කරනවා. සමහර පුංචි ඞීටේල්වලින් මේ නාට්‍යය අපේ වේදිකාව හිරවුන එක සෞන්දර්යවේදයක සීමාවල් කඩාගෙන යනවා කියල මං හිතනවා. උදා විදිහට මේ චරිත ගොඩනැංවීමේදි පෙම්වතාගෙ පුකට පයින් ගහන පෙම්වතිය අපි කලින් දැකලා නැති වේදිකා චරිතයක්.

ඇනිවර්සරිය කියන්නෙ කේක් ගෙඩියක් කියල හිතන එක වුනත් මේ අලූතෙන් මධ්‍යම පාංතික ජීවිතයට අතපොවපු තාරණ්‍යයේ හැඩය හරිම ලස්සනට ටච් කරන තැනක්. ඒක ෆැබ් එකේ කේක් එකක් වෙන එක එතනදි අයිකොනික්. ඇඞ්වර්ටයිසින් වගේ ෆීල්ඞ් ඇතුලෙ ලේසියෙන්ම සිද්ද වෙන පංති සංස්කෘති මාරුවත් එක්ක, එයින් පිටත වෙනම කලාපයක ජීවත්වෙන බිරිඳක් බැලන්ස් කරන්නෙ කොහොමද කියන අර්බුදය වගේ සංකීර්ණ තේමාවක් චාමර මේ නාට්ටිය ඇතුලට ගේනවා. ඒක හරිම අමාරු වැඩක් කියලයි මං හිතන්නෙ. වට් අ නයිස් කපල් ඇතුලෙ තියෙනවා සිංහලෙන් ඇඞ්වර්ටයිසින් වලට ආපු හැමෝගෙම කතාව.

මේ දෙන්නා විඳවන්නෙ දෙන්නාගෙ ලෝක දෙකක ප‍්‍රශ්න. ඒත් හැ`ගීම්වලින් විතරක් ඒ ප‍්‍රශ්න සමපාත වෙනවා. පෙම්වතිය ඇගෙන් දේවල් හැංගීම ගැන අහද්දි පෙම්වතා කියන්නෙ බොස්ගෙන් හම්බුවෙන චාටර් එක ගැන. ඒත් මේ ලෝක දෙක එකට පිහිටන තැන නාට්ටිය අවසානයෙදි එනවා. ඒ තමයි ආර්තිකය. ඒ කාරනේදි මේ ලෝක දෙකේම ප‍්‍රශ්න සියල්ල අත්හැර එකගතාවයකට එනවා. හෙට රස්සාවට යන්න  ඕනි.. ඒ තීරණයෙන් ආයිමත් ආදරය, එකට හිඳීම ආරම්භ වෙනවා. කවදාහරි නිදහස හොයාගෙන  ඕස්ටේ‍්‍රලියාවට යනකල් ඒක එහෙමයි. එහෙ ගිහිල්ලත් බලාපොරොත්තුව පැටියෙක් හදන්නයි.

මේක නාට්ටියෙ කෙලින්ම කියවෙන්නෙ නැති වුනත් මට හිතෙනවා හරි ආතල්ජනක ඇත්තක් මේ නාට්ටිය ඇතුලෙ තියෙනවා කියල. බාහිරින් කොයිතරම් පංතිය මාරු කළත් තමන් විසින් තෝරාගන්නා බිරිඳගෙන් හෝ සැමියාගෙන් ඇත්තට කෙනෙක් දරන සංස්කෘතිය එලිදරව් වෙනවා කියන එක. ඒක ටිකක් සාහසික කතාවක් වුනත් හොඳ අයිරනි එකක්.

වට් අ නයිස් කපල් නාට්ටියෙ රංගනය විශිෂ්ටයි. විශේෂයෙන්ම කල්හාරිගෙ. ඒක මයිල් කෙලින්වෙන තරමෙ තාත්වික රංගනයක්. ජොයින්ට් එකක්වත් නැතුව හිටපු මට කීපවතාවක්ම ඇස්වලට කඳුළු ගේන තරමට ඒක වැඩකළා. කිසිම දෙයක් දිගක් පළලක් ඇතුව නොතේරෙන, සීමිත ලෝකයක ජීවත් වෙන පෙම්වතියගේ අහිංසකකම දනවන්න ඒ ඇක්ට් එක සමත් වුනා. මං හිතන්නෙ ඒක නිර්මාණයක ‘මියුස්’ කෙනෙක් හින්දම එකතු වෙන පණක්. චාමරට අවශ්‍ය දේ හිතනවටත් වඩා එහායින් දෙන්න කල්හාරිගෙ තේරුම් ගැනීමට පුළුවන් වෙනවා. කොල්ලාගෙ චරිතයත් ප‍්‍රශස්ත මට්ටමක තිබුනත් තාමත් වේදිකාමය ලක්ෂණ ඒක ඇතුලෙ පෙනුනා කියලයි මං හිතන්නෙ.

ඒ වගේම චාමර පාවිච්චි කරන වේදිකා තාක්‍ෂණ ප‍්‍රයෝග කීපයක් තිබුන. ඒවා හරිම අලූත් වගේම දැනෙනසුලූ ඒවා. ඇඳ උඩ ඉඳන් ටීවී බලද්දි මූන උඩ පාට මාරු වෙන හැටි, වේදිකාවෙ බිම ඉඳන් ආරධනා සිංදුව කියන හැටි වගේ දේවල් ඇ`ගකිලිපොලා යන තරමෙ වැඩ. මං ඇත්තටම පුදුම වෙනවා මීට කලින් වේදිකා නාට්‍යය ගැන හොඳින්ම දන්න අය මේ ගැන ලියපු කිසි දෙයක් මට කියවන්න නොලැබුන එක ගැන. වට් අ නයිස් කපල් කියන්නෙ වට් අ ඩිෆරන්ස් කියන්න පුළුවන් තරමෙ නාට්ටියක්.

ඒ වගේම සිංදු නැටුම් විශේෂ විනෝදාස්වාදන කිසිම දෙයක් නැතුව නාට්ටිය අන්තිම වෙනකල් තිතටම ගලාගෙන යනවා. මේ දෙන්නාගෙ කතාවෙන් අපිට ගැලවෙන්න බැරිවෙනවා. මියුසික් වුනත් නිකම් නෝට් කීපයක මොනොටනස් බවක් විතරයි. ඒත් මූඞ් එක අවසානය දක්වාම ඉන්ටෙන්ස්.

අන්තිම හරියෙදි ආපහු චාමර පොඞ්ඩක් වාමාංශික කෑල්ලකට යනවා කියලයි මං හිතන්නෙ. කොල්ලා තමන් දිහා කවුරු හරි බලන් ඉන්නවා කියල බයවෙන එක, තමන් හෙලූවෙන් කියල හිතන එක වගේ තැන් ටිකක් වැඩියෙන් පාවිච්චි වුන වමේ මනස්ගාත.

අවසානය මේ තරම් ඩිප්‍රෙස් තැනකින් නැතුව හියුමර් වගේ තැනකට ගියානම් හොඳයි කියලයි මං හිතන්නෙ. කොයිතරම් දරණු අවපාතයකින් නාට්‍යය කෙලවර වෙනවද කිව්වොත් පුටුවෙන් නැගිටගන්නත් ටිකක් වෙලා ඉන්න වෙනවා. ඒ වෙනුවට පොඩි සැහැල්ලූවක් ඉතුරු කරන්න පුළුවන් වුනානම් පේ‍්‍රක්‍ෂකයෙක් විදහට මං චාමරට ස්තුතිවන්ත වෙනවා. ඒත් මේ තෝරාගැනීම චාමරගෙ නිර්මාණාත්මක අයිතිය.

මේ අංශූමාත‍්‍ර ඩ්‍රොප්වීම් තිබුනත් ඒවා නොසැලකිය හැකි තරම් ඒවා. ඒක හරිම ලේයර්ඞ්, මිනිමල්, සිම්පල් ඒත් ඇතුලට ගැඹුරට කැපෙන වැඩක්. කෙටියෙන් මගතොටේදි යාලූවෙක් ඇහුවොත් මගේ රිවිව් එක වෙන්නෙ,
වට් අ නයිස් කපල් කියන්නෙ පට්ට වැඩක් මචං කියන එක විතරයි.

-චින්තන ධර්මදාස

Monday, October 9, 2017

දස්සා!!



දස්සා ගැන මං මේ ටික ලියන්නම  ඕනි. ඒ දස්සා නළුවෙක් වෙන හැටි මං බලන් හිටපු හින්ද. ඌ අද හොඳම නළුවා විදිහට සම්මාන ගනිද්දි මට දැනෙන ආදරය ඇත්තටම ඒ ට‍්‍රයි එක, කට්ට, ජීවිතේ බාර ගැනීම ගැන දැනෙන මනුස්සකමේ ආදරයක්. එහෙම නැතුව හොඳම නළුවා කියන සම්මානෙ ඇති බුබ්බක් නෙමෙයි. ඒත් ඒක දස්සා වගේ එකෙකුට ලැබුනම ඒ සම්මානයට වෙනම තේරුමක් එනවා.

දස්සව මට මුනගැහෙන්නෙ මහරගම ස්ටුඩියෝ ආටිසන් එකේදි. ඒක මහේන්ද්‍ර පෙරේරා ඇක්ටින් උගන්නන්න දාපු ඉස්කෝලයක්. මහේන්ද්‍ර පුළුවන් තරම් විධිමත්ව ඒ වැඬේ කරන්න බැලූවා. කොටින්ම මැටියෙන් හදපු ෆිල්ම් තියටර් එකක් පවා තිබුන. රංගනයට අමතරව ස්ක‍්‍රිප්ට් රයිටින්ග්, ඩිරෙක්ටින්ග්, මියුසික් වගේ තව ගොඩක් දේවල් එතන ඉගැන්නුවා. ඒක හරි ලස්සන ජොයින්ට් එකක්. ඒත් හැමතිස්සෙම වෙන්න නියමිත විදිහටම ආර්ථික කාරණා කළමනාකරණය කරගන්න එතනදිත් බැරිවුනා.

ස්ටුඩියෝ ආර්ටිසන් ප්‍රොජෙක්ට් එක අසාර්තක වුනාට ඒකෙන් ගොඩක් කට්ටිය නිර්මාණය වුනා. විශේෂයෙන්ම නළුවො. මහේන්ද්‍ර නළුකම ඉගැන්නුවෙ කොහොමද කියන්න මං දන්නෙ නෑ. මූලික ශාරීරික අභ්‍යාසවලින් පස්සෙ උන්ව සාමාන්‍ය සමාජෙට තල්ලූ කරලා දැම්මා. වඩාත්ම වැදගත් දේ විදිහට මං දැක්කෙ සදාචාරමය සීමාවලින් එපිට ජීවිතේ වගේම මිනිස්සු ආශ‍්‍රය කරන්න මහේන්ද්‍රගෙන් ලැබුන පෙළඹවීම. මං දස්සා හැදෙනවා දැක්ක තැන එතන.

පොඩි පොඩි සල්ලි නැති ෂෝර්ට් ෆිල්ම්වලට, වේදිකා නාට්ටිවලට, අහුවෙන  ඕනදේකට වැයවෙන්න මහේන්ද්‍ර උන්ව පුරුදු කළා. ර`ගපාන්න ආපු උන් නළුවො විදිහට විතරක් නෙමෙයි, සෙට් වල ප්‍රොඩක්ෂන් කරන්න පවා ආවා. ඒක අවිධිමත් වුනත් පූර්ණ අත්දැකීම් කලාපයක්. කවුරුහරි නැවත රංගන පාසැලක් ගැන උනන්දු වෙනවා නම් ස්ටුඩියෝ ආර්ටිසන් ප්‍රොජෙක්ට් එක ස්ටඩි කරන්නම  ඕනි.

දස්සා නිතරම ආටිසන් එකේ හිටියා. නිකං ඉන්න වෙලාවට ඌ තනියම මහේන්ද්‍රගෙ ස්ලෝමෝෂන් වගේ එක්සර්සයිසස් කර කර හිටියා.  ඕනම දුසිරිතකට ඌ හිනාවෙවී එකතු වුනා. ජොයින්ට් එකක් හොයන්න වුනත්, ඔතන්න වුනත්,  ඕන තැනක පත්තු කරන්න වුනත් දස්සා වටපිට බැලූවෙ පැකිලූනෙ නෑ. ජොයින්ට් විතරක් නෙමෙයි, අනිත් කොයිදේකදි වුනත් ඌ පනින්න කලින් හිතලා බැලූවෙ නෑ.

ඒක දස්සාගෙ තියෙන ලස්සනම ගුනයක්. කොයි වෙලාවකවත් ජීවිතේ කිසිම දේකට උගේ සතුට හොරකම් කරන්න බැරිවුනා. දස්සා ලොකු පවුලක, අතමිට ඇතුව හැදුන එකෙක් නෙමෙයි. ඉබ්බන්වල හන්දියෙ අනවසර ඉඩමක දස්සලට කෑම කඩයක් තිබුන. ඒකෙන් තමයි කීයක් හරි හොයාගන්න පුළුවන් රස්සාවකට යන්නෙ නැතුව, කවදා හරි නළුවෙක් වෙනවා කියන ආසාවෙන් අවුරුදු ගනං පාරෙ රස්තියාදු වුන දස්සා නඩත්තු වුනේ. කොයිතරම් අමාරුකම් තිබුනත් දස්සාගෙ හීනය විශ්වාස කරන්න උන්ගෙ පවුලෙ අයට පුළුවන් වුනා. ඒක තමයි දස්සට තිබුන හයිය.

එක දවසක දස්සලගෙ කඬේ ඩෝසර් කරලා අයින් කළා.
‘කඬේ කඩලා දැම්මනේ...’ දස්සා ඒකත් කිව්වෙ හිනාවෙවී.
ඒ හැම අමාරුකමකදිම කිසිම කුහකකමක්, වෛරයක් නැතුව හිනාවෙන් ජීවිතේ බාරගන්න පුළුවන් එක දස්සාගෙ තිබුන දිව්‍යමය ගතියක්.

දස්සා නළුවෙකුට  ඕනකරන දේහලක්ෂණ ඇතුව ආපු එකෙකුත් නෙමෙයි. ඌ පුංචියි. ඒ මදිවට දෙබස් කියද්දි ගොඩක් පැටලෙන අවුලකුත් තිබුන. මූනත් පොඩි එකෙකුගෙ වගෙයි. මූට නළුවෙක් වෙන්න ගොඩක් අමාරු වෙයි කියල මාත් හිතුවා. ඒත් දස්සා අත්ඇරියෙ නෑ. ඌට මහේන්ද්‍ර පෙරේරා ඉන්ස්පිරේෂන් එකක් වුනා.
බූඩිගේ නිම්නය කරන කාලෙදි ප්‍රොඩක්ෂන් එකේ කෑම සප්ලයි කළේ දස්සා. එතකොට අර කඬේ තිබුන. බත්මුල් බැඳගෙන සෙට් එකට වෙලාවට ගේනවට අමතරව දස්සා ෆිල්ම් එකේ කරන්න තිබුන හැම වැඩකටම පුළුවන් උපරිම සප් එකක් දුන්නා. සමහර ලොකේෂන් පවා හෙව්වෙ ඌ. අපි වැඬේ අත්ඇරලා ගියාට පස්සෙත් ෆිල්ම් එක ඉවර වෙනකල් දස්සා බූඩිට ලොකු හයියක් වුනා.

එක කාලෙක අපි වසන්තිලාගෙ ගෙදර හැමදාම සෙට් වෙන පුරුද්දක් තිබුන. එතන  ඕන වෙලාවක කංසා තිබුන. දවසක් කාගෙ හරි ඔත්තුවකට ඒ ගෙදරට පොලිසිය පැන්නා. කංසාත් එක්ක දස්සලා අපි ඔක්කොම පොලිසියට ගෙනිච්චා. දස්සා දවස් දාහතරකට කිට්ටු වෙන්න රිමාන්ඞ් එකේ හිටියා. රිමාන්ඞ් එක ගැනවත් දස්සාට නරක කතාවක් කියන්න තිබුනෙ නෑ.

‘එතන මාර ආතල්.. මාර පොරවල් ඉන්නෙ.. වෙනම ලෝකයක්...’

දස්සා හැමතිස්සෙම අලූත් අත්දැකීම් වලින් අමන්දානන්දයට පත්වුනා. ඒවා හොඳද නරකද කියලා විනිශ්චයක් ඌට තිබුනෙ නෑ. ඒක හරිහමන් නළුවෙකුට තියෙන්නම  ඕන ගුනයක්.
නළුවෙක් විදිහට දස්සාගෙ ගමන මටසිළුටු එකක් නෙමෙයි කොහොමවත්. ඌට මේ තරම් මිනිස්සු ආදරේ ඒකයි. ඌ කරන ර`ගපෑම මොකක් වුනත් මේ තරම් දැනෙන්නෙ ඒකයි. ඌ කොන්දේසි විරහිතව ජීවත් වෙන එකෙක්.

මේක දස්සාගෙ විතරක් නෙමෙයි. කළණ, ජගත් වගේ තව ගොඩක් මේ පරම්පරාවෙ නළුවන්ගෙ ඇත්ත කතාව. උන් සීනිබෝල නෙමෙයි. උන්ගෙ ජීවිත කොළඹ නන්නත්තාරෙ ගිය ජීවිත. පොඩි එහාමෙහා වීමකින් උන් ජීවිතේ නැතිවෙන තරම් අවදානම් ගත්තා. කිසිම හව්හරණක් නැතුව ජීවිතේට මූනදුන්නා. උන් නළුවො විදිහට සම්මාන ගනිද්දි මට දැනෙන්නෙ ඒ ජීවිතේ ගැන භක්තියක්.

අද මේ පරම්පරාවෙ එවුන් අත්පත් කරගත්ත සාර්ථකත්වය කොයිතරම් වුනත් උන් එතනට අතිශයින්ම සුදුසුයි. එයින් එකෙක් ලංකාවෙ හොඳම නළුවා වෙද්දි උගේ හැම වචනයක්ම, හුස්මක්ම, බදාවැළඳ ගැනීමක්ම ඒ තරම් කම්පනයක් ඇති කරන්නෙ උන්ගෙ ජීවිතවල තියෙන මේ බර දැනෙන හින්දමයි.

මහේන්ද්‍ර හොඳම නළුවා විදිහට සම්මාන ගත්තද කියන්න මතකයක් මට නෑ. ඒත් මහේන්ද්‍ර හොඳම නළුවො පරම්පරාවක් හැදුවා. ඒ ඇති.

Monday, September 25, 2017

ස්තූතියි!




ෆැකල්ටි ඔෆ් සෙක්ස් විකුණන්න මං මාකටින් පාවිච්චි කළා කියල එක එක විදිහෙ නෝක්කාඩු ඇහෙනවා. සමහරු මේක වැල පත්තර විකිනීමකට සමාන කරනවා. ඒ අතරෙ මේවා මාකටින් නෙමෙයි කියල රන්ඩු කරන අයත් ඉන්නවා. ඒ කතා මොනවා ගැන වුනත්  ඇතිවුන හැම සංවාදයක්ම සාකච්ඡුාවක්ම බැනුමක්ම අපවාදයක්ම පොත තව තවත් මිනිස්සු අතරට යන්න උදව් කළා.

බැනුම් අපවාදවලට මං වෙනම පෝස්ට් හැදුවා. බැන්නත් මාර්කට් කරනවා කියල ඒකට අවුල් වුන අයත් හිටියා. ඒත් ලියපු පොතක් ගැන කියන හොඳ වගේම නරකටත් ප‍්‍රකාශ වෙන්න ඉඩක් දෙන්න  ඕන කියල මං හිතනවා. මගේ වැඩකදි නම් හොඳට වඩා නරක එලියට කියන්න මං පුළුවන් සපෝර්ට් එකක් දෙනවා. ඒකෙන් කතාබහ වඩා පළල් වෙනවා. ඉන්ටරෙස්ටින්ග් වෙනවා. හොඳක් කිව්වත් නරකක් කිව්වත් ඒ කතා කරන්නෙ පොත ගැන. මගේ ව්‍යාපෘතිය ගැන.  ඊට අදාලව ලියවෙන  ඕනම දෙයක් මං දකින්නෙ මං කරපු වැඬේ වෙනුවෙන් දරන මහන්සියක් කියල. තරහවක් ආවේගයක් වුනත් මගේ වැඩෙන් ඇතිවුන බලපෑමක් කියල. ඒවා නිදහස් වෙන්න  ඕන. සමහර විට ඒකට කියන්නෙ මාකටින් වෙන්න ඇති.

ඇත්තටම මට පොත කියන්නෙ නිමිත්තක් විතරයි. පොතකින් ලැබෙන මුදල ගැන මට දැනෙන වටිනාකමක් නෑ.  ඕන නම් හාර පන්දාහක් පොත් විකිනෙයි. මං වඩා වැදගත් විදිහට දකින්නෙ පොත වටේට නිර්මාණය වෙන සංස්කෘතිය. ඒක  ඕනම භාන්ඩයක් හෝ සේවාවක් සඳහා නිර්මාණය වෙන්න  ඕන කියලයි මං හිතන්නෙ. ඒකෙනුයි ඒකට හැ`ගීමක්, ආත්මයක් දෙන්නෙ. සමාජයට වඩා වැදගත් වෙන්නෙ එහෙම දෙයක් වටේට ගොඩනගන ෆීල් එක නැත්තං කල්චර් එකයි. නිකං පොතක් එලියට දාලා ඒක එලියට එනවා කියල දැන්වීමක් ගහන එක මට දැනෙන්නෙ පාරිභෝගිකයෙක් විදිහට මාව අවතක්සේරු කිරීමක් හැටියට. මං මුදල ගෙවලා ගන්න භාන්ඩයට හෝ සේවාවට වඩා විශාල අවකාශයක්, උපයෝගිතාවයක් මට ලැබෙන්න  ඕන. අනන්‍යතාවයක්, සම්බන්ධයක්, මාව ප‍්‍රකාශමාන වීමක් ඒ හරහා සිද්ද වෙන්න  ඕන. පොතක් හෝ ආර්ට් වැඩක් කියන්නෙ මේ ගුණය අනිවාර්යෙන් තියෙන්න  ඕන තැනක්. නැත්තං මට නිර්මාණකරුවාගෙ දැක්ම ගැන ඇතිවෙන්නෙ පරණ හැගීමක්.

සමහර විට ඒකට කියන්නෙ මාකටින් වෙන්න ඇති.

ඒක එහෙම නං  විමුක්තිය හොයාගෙන යන මාර්ගය කියපු බුදුන් පවා මාකටින් පාවිච්චි කළා. එයාගෙ ධර්මය කියන්න හවුස් ටු හවුස් කැම්පේන් එකක් කළා. මැසේජ් එක ඩිස්ටෝර්ට් වෙයි කියල එක මග දෙන්නෙකුට යන්න එපා කිව්වා. ඇවිදින කතාකරන ඉරියව් පවා නිර්මාණය කළා. එයා කියන්න ගිය ධර්මයට අදහස දුන්නෙ මේ බාහිර සමස්තය නැත්තං ආකෘතිය. අපේ ආර්ට්වලට සම්බන්ද අය තාම විශ්වාස කරන්නෙ අන්තර්ගතය තමයි මාර කියල. ඒත් මං හිතන්නෙ ආකෘතියයි අන්තර්ගතයයි දෙකක් නෙමෙයි එකක් කියල. පොතට කරපු කැම්පේන් එක තමයි මගේ වැඬේ. පොත කියන්නෙ ඒකෙ කොටසක් විතරයි.

මට  ඕන වුනේ ඉරොටික් සංස්කෘතිය ගැන සාකච්ඡුාවක් හදන්න. සෙක්ස් කියන්නෙ අඳුරෙ කාමරයක් ඇතුලෙ රහසෙ සිද්ද වෙන අතිශය පුද්ගලික පටු තැනින් ඒක නිදහස්, එලිමහනෙ රස විඳින්න පුළුවන්, වරදකාරී නොවෙන, සීමා මායිම් නැති මනුස්ස බැඳීමක් කියන යෝජනාව ගේන්න. බුද්දිමත්තු කියන කොටස මේක කරන්න හදන්නෙ සෙක්ස් දේශපාලනිකව කියවන්න ගිහින්. ඒත් දේශපාලනය එනකොටම එතන සෙක්ස් නැති වෙනවා. මට අනුව සෙක්ස්වල තියෙන සුන්දරත්වය වෙන්නෙම ඒක කිසිම දර්ශනයක් න්‍යායක් නැතිව ප‍්‍රාථමික නිරුවත් ආශාවක් විදිහටම පවතින එකේ. විශ්ලේෂණයට යනවා වෙනුවට මිනිස්සු ආදරෙන් බෙදාහදාගන්නා ශෘංගාරයක් ගැන කතා කරන්න මං කැමතියි.

අනිත් පැත්තට සෙක්ස් හෝ ශෘංගාරය කියන එක සුන්දර විඳිය යුතු විවෘත මිනිස් මුහුවීමක් කියලා බාරගැනීමත් එක්කම අපි දැන නොදැන පනවාගත් ගොඩක් සීමා මායිම් වෙනස් වෙන්න ගන්නවා. ඒක සෝෂල් ඩිස්රප්ෂන් එකක්. ආදරෙන් වැළඳගන්නවා හෝ වෛරයෙන් ප‍්‍රතික්‍ෂේප කරනවා මිස මැද්දක් එතන නෑ.

 ආගමට හෝ පොලිටික්ස්වලට පෙනී ඉන්න බැරි කලාපයක් ඒක. ඇත්තටම සෙක්ස් වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්නවා කියන වාම කණ්ඩායම් පවා අවසාන අර්ථයෙන් උත්සාහ ගන්නෙ සෙක්ස් පාලනය කරන්න. ලිංගිකත්වය දේශපාලනිකව කියවීම අවශ්‍යයි කියන කතාවෙ තේරුමම ඒක. ඒ නිදහස් මිනිස් සම්බන්ධතාවයත් න්‍යායික බලයෙන් නතු කරන්න. ආගමට  ඕන වුනෙත් ඒ ටිකමයි. ඇත්තම හේතුව නිදහස් ලිංගික සම්බන්ධතා විසින් නිදහස් මිනිස්සු නිර්මාණය කරන එක. ඒකෙන් සමාජ සම්බන්ධතා නැවත ප‍්‍රතිසංවිධානය කරන්න බල කරන එක. සාම්ප‍්‍රදායික ගම්මුන්ටත් වඩා වම්මු බයයි මේ පවතින සම්බන්ධතා ව්‍යූහය ප‍්‍රතිසංවිධානය වෙනවට.

මේක වැල කතාවක් විදිහට කියවන්න සමහරු උත්සාහ කරද්දි මේක වැල කතාවක් තරමට නෑ කියල තව කට්ටියක් මැසිවිලි කිව්වා. ශෘංගාර නවකතාවක් යනු මෙයද කියල ප‍්‍රශ්න කිරීම් මතුවුනා. ඒක මට අනුව අවශ්‍යම සංවාද කලාපයක්. ශෘංගාර සාහිත්‍යයක් නැති ලංකාව වගේ රටක ශෘංගාර සාහිත්‍ය කතිකාවක ආරම්භය සටහන් වෙන්නෙ එහෙම.

ලංකාවෙ ශෘංගාර නවකතා මීට කලින් ලියවිලා නෑ. වැල පත්තර පත‍්‍රිකා විදිහට ලියවුනෙත් කෙටි අසම්බන්ධිත ලියවිලි විතරයි. මං කිසිසේත්ම ඒ වැල කියල හඳුන්වන පෝර්නොග‍්‍රැෆික් ප‍්‍රකාශන අවතක්සේරු කරන්නෙ නෑ. මං ඒවා උපරිමෙන් රස විඳින සහ ඒවායින් උපරිමයෙන් පෝෂණය වෙන කෙනෙක්. ඒත් මේ වෙද්දි වැල (පෝර්න්) සහ ශෘංගාර (ඉරොටික්) කියන රචනා ගැන ඒ සාහිත්‍යයන් දියුණු රටවල වෙනස් කතිකාවන් නිර්මාණය වෙලා තියෙනවා.


ශෘංගාර නවකතාවක් විදිහට අපි හඳුන්වන්නෙ විවිධ ලිංගික ක‍්‍රියාකාරකම් හරහා ගමන් කරන චරිත ඇසුරු කරගනිමින් අපි කරන ප‍්‍රබන්ධයක්. එතනදි ක‍්‍රියාකාරකමට බැහැරව ඒ චරිතවල මානසිකත්වයන් සාකච්ඡුාවට ගන්නවා. සිද්ධි මූලික වෙනවට වඩා මිනිස් සම්බන්ධතා විදිහට සෙක්ස් කියවන්න ගන්නවා. එතනදි පෝර්න් මට්ටමටම  යන ශෘංගාර ප‍්‍රබන්ධ තියෙනවා. ඒත් ලිංගික ඇසුර විෂයෙහි නිර්මාණය කරන මිනිස් විෂය නිසා ඒවා පෝර්න් කියන කැටගරියට ගන්නෙ නෑ. 

මං හිතන්නෙ මේක වැල කතාවක් විදිහට කියවන්න උත්සාහ කරපු අයට ඇතිවෙන බිඳවැටීම තියෙන්නෙ එතන. ඒක වෙනස් රසයක්. අපි බ්ලූ බලනකොට වුනත් සමහරු කැමතියි ස්ටෝරි එකක් එක්ක තියෙන බ්ලූ බලන්න. තවත් සමහරු කැමතියි කෙලින්ම ඇක්ෂන් එකට යන්න. ඒක රුචිකත්වයේ වෙනසක්.
වැල කියද්දි අපි නිතරම සෙක්ස්වලින් මනුස්ස කියන කෑල්ල ගලවනවා. වැල හෝ පෝර්න් කියන අදහසම ඩි-හියුමනයිස් කරපු සෙක්ස්. ඒක ද්‍රව්‍යමයයි. මට ඒ සාහිත්‍ය ඇසුරෙදි නිතර දැනුන අඩුවක් වුනේ ඒක. මං කැමතියි හුස්ම ගන්න, සංස්කෘතියක් තියෙන මිනිස්සු වනචර වෙනවට. හෙන්රි මිලර්ලා, ඇනායි නීන්ලා ලියන ඒවට මං වඩා බැඳෙන්නෙ ඒකයි.

තව තැනක මේක ඊඑල් ජේම්ස්ගෙ ෆිෆ්ටි ෂේඞ්ස් ඔෆ් ගේ‍්‍ර එක්ක පවා සංසන්දනය කරලා තිබුනා. ඒක ගොඩක් හොඳ දෙයක්. කම්පැරේටිව් විදිහට කෘතියක් කියවන්න උත්සාහ ගන්න එක. ඉරොටික් ෆික්ෂන් සහ ඉරොටික් ෆිල්ම්ස් වලට දැඩි ලෙස ඇබ්බැහි වෙලා ඉන්න මට ෆිෆ්ටි ෂේඞ්ස් කියවන්න අමාරු වුනා. මට ඒකට හේතුව වුනේ ඊඑල් ජේම්ස්ගෙ ලියන විලාසය හුගක්ම ළාබාල එකයි. ඒත් ලෝකෙ විශාල පිරිසක් ෆිෆ්ටි ෂේඞ්ස් ආදරෙන් වැළඳගත්තා. වඩාත්ම ඉන්ටරෙස්ටින්ග් දේ ෆිෆ්ටි ෂේඞ්ස් ඇසුරෙන් බිහිවුණු ෆැන්ස්ලගෙ නිර්මාණ. ඒවා ගොඩක් ඇත්තටම ෆිෆ්ටි ෂේඞ්ස් වලට වඩා ඉස්සරහින් දැනුනා. වැඩිපුරම ඊඑල් ජේම්ස්ට බැඳුනෙ කාන්තාවන් වීමත් විශේෂයක්. සමහර විට ෆිෆ්ටි ෂේඞ්ස් හරහා අපි බලාපොරොත්තු වෙන පිරිමි ලිවීමක විලාසයක් අභියෝග වුනා වෙන්නත් පුළුවන්.

ලංකාවෙ පළවෙනි වතාවට වැල පත්තර විදිහට කඬේ ලෑල්ල යට ගුලිවෙලා තිබ්බ පිරිමින්ට සීමාවෙච්ච ශෘංංගාරය එලිමහනෙ පොත් ප‍්‍රදර්ශනේකට ආවා. මහා ජන විරෝදයක් ඇවිත් පොත තහනමකට යයි කියල මුලින් බලපොරොත්තු වුනත් එහෙම දෙයක් වුනේ නෑ. මිනිස්සු හුගක් කැමැත්තෙන් වගේම විවෘතව පොත බාරගත්තා. පොත එක්ක ගිය ෆේස්බුක් සාකච්ඡුාවලදි බලාපොරොත්තු නොවෙන තරම් විවෘතව නිදහස්ව මිනිස්සු අදහස් කිව්වා. සෙක්ස් කියන එක යම් පමණකට හරි අන්ටැබූ වීමක් සිද්ද වෙන්න මේ පොත එලිමහනෙ කතාබහ කිරීම බලපෑවා. ඇත්තටම විදග්ද බුද්දිමත් කියල පෙනී ඉන්න අය ඇඹරුන තරමට සාමාන්‍ය ජනතාව පොත ඉස්සරහ ඇඹුරුනෙ වෙව්ලූවේ නෑ. ඒක ගොඩක් මැචුවර් බාරගැනීමක්.

පොත් ස්ටෝල් එක ළ`ගදි සුන්දර ගැහැණුන් ඇවිත් පොත ගන්න හැටි මං බලන් හිටියා. අනෙක් වැදගත් යැයි සම්මත පොත් කීපයක් පෙරලා තෝරා ගත්තට පස්සෙ කිසි වගවිභාගයකින් තොරව මේ පොත ඒ පොත් යටින් තියාගෙන ඒ ගොල්ලො කැෂියර් එකට ගියා. ඒක හරි ලස්සන ගැහැණුකමක්. ඉනසන්ට් මුරන්ඩුකමක්.
ගොඩක් අය තමන්ගෙ ජීවිතේ සුන්දර ශෘංගාර අත්දැකීම් මාත් එක්ක බෙදාගත්තා. පිරිමි වෙනුවට ගෑනු ගොඩක් මේ පොතේ සෙක්ස්වලට එහා මනුස්ස හැ`ගීම් දැක්කා. පොතේ දෙවෙනි මුද්‍රණයත් ඉවර වුනා.
මේ පොත ප‍්‍රින්ට් කරන්න කොන්දක් වගේම නිදහස් මනසක් තිබුන සන්නාටත්, පොත කියවපු, කමෙන්ට් කරපු, අදහස් හුවමාරු කරපු, ඒකෙන් විනෝද වුනු, විවෘත මිනිස්සු හැමෝ ගැනමත් මට තියෙන්නෙ භක්තියක්. සමාජයෙන් අහිමි කරලා තිබුනු මිනිස් සංවේදන කලාපයක අපි හැමෝම මේ පොතත් එක්ක ජීවත් වුනා. ඒක කාලෙකට පස්සෙ දැනුන සුන්දර අත්දැකීමක්.

මට ඒක පොතක් හෝ වැල හෝ මාකටින් වලට වඩා ගොඩක් ලොකු මනුස්ස අවකාශයක්.
ඒ වෙනුවෙන් ස්තුතියි.

Monday, September 18, 2017

Story Of O


ෆැකල්ටි ඔෆ් සෙක්ස් ලියන්න මාව ඉන්ස්පයර් කළේ මීට අවුරුදු ගානකට කලින් කියවපු ස්ටෝරි ඔෆ්  ඕ පොත. පොත කියවන්නත් අවුරුදු ගානකට කලින් මං ඒ ෆිල්ම් එක බලලා තිබුන.

ඒ කාලෙ වීඩියෝ ඩෙක්වලින් ෆිල්ම් බලන කාලෙ. ගොඩක් වෙලාවට ටීවී එක තියෙන ගෙදර ඩෙක් එක නෑ. ඉතිං එකෙක් ගෙදරට හොරෙන් ඩෙක් එක පන්නගෙන ටීවී එක තියෙන එකාගෙ ගෙදරට යනවා. තව දෙන්නෙක් කැසට් පීස් එකක් ගේන්න වීඩියෝ සෙන්ටර් එකට යනවා. කොහොමටත් එතන ඉන්න එකා ටිකක් ගෑස් දානවා. අන්තිමට ඌ රෙකමන්්ඞ් කරන එකක් අරගෙන එන්න වෙනවා.

ස්ටෝරි ඔෆ්  ඕ මුලින්ම මුනගැහුනෙත් එහෙම. ඒත් අනිත් ගොඩක් සාමාන්‍ය ෆිල්ම්ස් වගේ මේ ෆිල්ම් එක ඔලූවෙන් අමතක වෙලා ගියේ නෑ. ආපහු ආපහු බලන්න හිතෙන මතකයක් ඉතුරු කළා. පස්සෙ ෆිල්ම් එක ගැන වැඩිදුර හොයන්න ගියහම ඒකෙ ඔරිජිනල් නවකතාව හම්බුනා. ඒක මට ෆොටෝකොපි කරපු ප‍්‍රින්ට් එකක් විදිහට තෑගි ලැබුනා.

ස්ටෝරි ඔෆ්  ඕ කතාව පිටිපස්සෙ තියෙනවා ඒ කතාවට වඩා ලස්සන රොමැන්ටික් කතාවක්. ඒ ඇත්ත කතාව ෆික්ෂන් එක තවත් මාර කරනවා.

මේක ඉරොටික් නවල් එකක් විදිහට පබ්ලිෂ් වෙන්නෙ 1954දි. ඈන් ඩෙස්ක්ලෝස් කියන ප‍්‍රංශ ලේඛිකාව මේක ලියන්නෙ පෝලින් රේආෂ කියන බොරු නමකින්. මුල් කෘතිය පලවෙලා අවුරුදු 40කුත් ගතවෙන කල් ඩෙස්ක්ලෝස් එයාගෙ ඇත්ත අනන්‍යතාවය එලි කරන්නෙ නෑ. ස්ටෝරි ඔෆ්  ඕ විදිහට එන්නෙ එයා එයාගෙ පෙම්වතා වුණු ෂෝ පෝලෝට ලියපු ආදර හසුන් එකතුවක් කියල ඩෙස්ක්ලෝස් පස්සෙ එලිකරනවා. ෂෝ පෝලෝ කියන්නෙ මාකස් ඩි සාද්ව ඔලූව උඩ තියාගෙන හිටපු තරුණ ප‍්‍රංශ ලේඛකයෙක්.

මේ කතාවෙ ප්ලොට් එක ගැන මං මොකුත් කියන්නෙ නෑ. ඒක කියවලා හරි නරඹලා හරිම විඳින්න  ඕන දෙයක්. මේක 1955 මාර සාහිත්‍යමය වැඩක් විදිහට සම්මාන ගන්නවා. ඒත් ප‍්‍රංශ අධිකාරීන් පොතට විරුද්දව නඩු දානවා. පොත තහනම් කරනවා. ඒත් උසාවිය තීන්දු කරනවා පොත ප‍්‍රකාශ වෙන්න නිදහස දෙන්න  ඕන කියල.

1965දි මේකෙ ඉංග‍්‍රීසි වර්ෂන් එක ඔලිම්පියා ප්‍රෙස් එකේදි අච්චු ගහද්දි නිව්යෝර්ක් ටයිම්ස් සටහන් තබනවා ඒක සුවිශේෂ සංසිද්ධියක් කියල.

විචාරකයො මේකට විරුද්දව එක එක අදහස් ගේනවා. විශේෂයෙන්ම ස්ත‍්‍රීවාදී කට්ටිය. මේ කෘතිය ඇතුලෙ ස්ත‍්‍රිය සම්පූර්ණයෙන්ම ඔබ්ජෙක්ටිෆයි වෙනවා කියන එක තමයි සද්දෙටම එන්නෙ. මේකෙ ප‍්‍රධාන චරිතය වෙන්නෙ  ඕ.  ඕඩිල් කියන නම කොට කරලා  ඕ කියන අරගෙන තිබුනත් මේ  ඕ අකුර විසින් ඔබ්ජෙක්ට් කියන එකත්,  ඕ හැඩයෙන් හෝල් නැත්තං හිල කියන එකත් හ`ගවනවා කියල සමහරු කියන්න ගත්ත. මේක ස්ත‍්‍රිය අපචාරයට ලක්කිරීම වර්ණනා කරමින් ලියපු එකක් කියල ෆෙමිනිස්ට්ලා සෑහෙන ලෙඬේ දැම්මා. මේකෙ ෆිල්ම් එක හැදුනම ඒ වෙනුවෙන් ලිපියක් පළකලා කියල ලෙ එක්ස්ප‍්‍රස් මැගසින් එක ඉස්සරහ පිකට් පවා සිද්ද වුනා.

මේ ලේඛිකාවගේ බොරු නම පස්සෙ තවත් බොරු නමකින් රිප්ලේස් වුනා. අන්තිමට ඩෙස්ක්ලෝස් මැරෙන්න ටිකක් කලින් මේ පොත තමන් විසින් තමන්ගෙ පෙම්වතාට ලියපු එකක් කියල අනාවරණය කළා. ෂෝ පෝලෝ, ඒ පෙම්වතා තමයි මේ ලේඛිකාව තමන් නොදන්නා විදිහට මේකට පෙරවදන ලියන්නෙ.
මේ පොතට ෂෝ පෝලෝ ‘හැපිනස් ඔෆ් ස්ලේවරි’ කියන පෙරවදනක් ලියනවා. පොත ප‍්‍රකාශකයෙකුට යෝජනා කරන්නෙත් එයා. හරියට කියවගෙන ගියොත් ෂෝ පෝලෝ පෙරවදන ඇතුලෙ සියුම් විදිහට උත්තර දෙන්නෙ තමන්ගෙ පෙම්වතියගෙ ලියුම්වලට.

 ඕ පෙනී ඉන්නෙ තමන්ගෙ ශරීරය සහ මනස සම්පූර්ණයෙන්ම පවරා දීමෙන් ලබන ආධ්‍යාත්මික නිදහසක් වෙනුවෙන් කියල ඩෙස්ක්ලෝස් සම්මුඛ සාකච්ඡුාවකදි කියනවා.

මේ පොත ලියන්න ඩෙස්ක්ලෝස්ට  ඕන වෙන්නෙ ෂෝ පෝලෝ කරන චැලෙන්ජ් එකක් හින්ද. මාකස් ඩි සාද් ගැන මාර එකකින් හිතාගෙන ඉන්න පෝලෝ කියනවා කිසි දවසක ගෑනියෙකුට එහෙම පොතක් ලියන්න බෑ කියල. ඩෙස්ක්ලෝස් අභියෝගය බාරගන්නවා.

ස්ටෝරි ඔෆ්  ඕ ලියවෙන්නෙ ඒ විදිහට.

හොරෙන් බලන සෙක්ස් ෆිල්ම් එකක් විදිහට අහම්බෙන් මුනගැහිලා, ඊට අවුරුදු ගානකට පස්සෙ ඒකෙ පොත හොයාගෙන ගිහින් කියවලා, ඒ කතාවෙන් නතර නොවී ඊට පිටිපස්සෙ තියෙන රොමැන්ටික් ආදර කතාව වෙනකලූත් එතනින් මගේ අතින් ෆැකල්ටි ඔෆ් සෙක්ස් ලියවෙන තුරුත් ස්ටෝරි ඔෆ්  ඕ මාව අරන් ආවා.
මට වගේම ඬේමියන් රයිස්ටත් ස්ටෝරි ඔෆ්  ඕ වැදිලා තිබුනා.

Amie come sit on my wall
And read me the story of O
And tell me it like you still believe
That end of the century
Brings a change for you and me…


Sunday, September 10, 2017

දඹුල්ල මරණයේ ඇත්ත පොලිසිය


දඹුල්ලේදී කාන්තා ඇඳුම් ඇඳගෙන රෑ පාරෙ හිටපු තරුණයෙක් පොලූවලින් පහර දීලා මරලා දාලා තියෙනවා කියල ප‍්‍රවෘත්තියක් පල වෙනවා. ඒ ප‍්‍රවෘත්තියෙම පොලිසිය විසින් මේ තරුණයා කීප වරක්ම අත්අඩංගුවට ගෙන අධිකරණයට ඉදිරිපත් කරලා තියෙනවා කියලත් සඳහන් වෙනවා. මේ ප‍්‍රවෘත්තිය මාධ්‍යවල පලවෙන්නෙ ට‍්‍රාන්ස්ජෙන්ඩර් කියන එක ගැනවත් කිසිම දැනීමකින් තොරවයි. තනිකරම බෝරිං සමාජ ජීවිතවලට බයිට් එකට තලූමරන්න දෙන නිව්ස් එකක් විදිහටයි.

පොලූවලින් මිනිහෙක්ව ගහලා මරනවා කියන එකේ බරපතලකම පවා ඒ කතාවෙ තරුණයා ට‍්‍රාන්ස්ජෙන්ඩර් වීම හරහා අවතක්සේරු කරනවා.

කොළඹ කේන්ද්‍රීය මධ්‍යම පාංතික කීප දෙනෙක් ඇරුනම ලංකාවෙ පොදු ට‍්‍රාන්ස්ජෙන්ඩර් කියන පිරිස මානව අයිතීන්වත් හිමි නැති පිරිසක් තරමට පීඩනයටත් නොතකා හැරීමටත් ලක්වෙනවා. පිරිමි විසින් තාප්පවලට හේත්තු කරගෙන කටට දෙන සහ ඊට පස්සෙ ගගහා එලවන පරිසරයක් ට‍්‍රාන්ස්ජෙන්ඩර් අයට බාරගන්න සිද්ද වෙනවා. ඒ අය වෙනුවෙන් සාධාරණය ඉටුකරන නීතියක් නෑ.  ඒ අයව ළ`ගින් ඇසුරු කරන නිසාම ඒ මිනිස්සු තමන්ගේ ලිංගිකත්වය නිසා අත්විඳින තාඩන පීඩන මං දන්නවා. පවුලෙන් එලියට වැටෙන තැන  ඉඳන් රස්සාවක් විතරක් නෙමෙයි ඉන්න හිටින්න තැනක්වත් හොයාගන්න බැරි තත්වයක් දක්වා ඒ අය අනාත වෙනවා.

ට‍්‍රාන්ස්ජෙන්ඩර් කියන එක මානව ගරුත්වයක් ඇතුව බාරගන්න අපේ හෙට්‍රො සොසයටිය පරිණත වෙලා නෑ විතරක් නෙමෙයි ඒ අය  තමන්ගේ සාමාන්‍ය ජීවිතය විදිහට අත්විඳිමින් ඉන්න අසාධාරණය සහ පීඩාව ඇත්තක් විදිහට බාරගන්නත් මේ හෙට්‍රො උන් ලෑස්ති නෑ.

ඒ හින්දම මේ තරුණයාගෙ මරණය විහිළුවක් වෙනවා.

මේ මරණය සම්බන්ද ඇත්ත කතාව කියන එකම බොරුවක්. මාධ්‍යවල වාර්තා වුනෙම සහ මිනිස්සු විසින් රසවින්දෙම ඒ ඇත්ත කතාව නෙමෙයි. ඇත්ත කතාව ට‍්‍රාන්ස්ජෙන්ඩර් මිනිස්සු විඳින වේදනාව පිළිගන්න බහුතරය මගඅරින එකයි. මේක පුද්ගලික මරණයක් කියන එක ඇතුලෙන් තවමත් අපි හංගමින් ඉන්න ඇත්ත ඒකයි. පොලිසිය විසින් දිනපතා මේ අයට හිරිහැර සිද්ද වෙන වග පොලිසියම කියනවා. ඒත් අපිට ඒක ස්වභාවිකයි.

පිරිමි සමාජයේ රියැක්ෂන් එක ඉතා පැහැදිලියි. විනෝදවීම, මගහැරීම හෝ ඒක තරම් අවුලක් නෑ, නැත්තං උන්ගෙ ප‍්‍රශ්නයක් වෙන්න ඇති කියන මගහැරිම. උන්ගෙ ප‍්‍රශ්නයක් වෙන්න ඇති කියන එකම නිතර සුලූතර ප‍්‍රශ්නවලදි බලය හිමි බහුතරය පාවිච්චි කරන ලේසියක්. මේ වගේ සිද්දිවල පුද්ගලික ඇත්ත කතා නෑ.

සිද්දියක් මාධ්‍යවල වාර්තා වුන තැන ඉඳන් ඒක පුද්ගලික අවකාශයෙන් සමාජ අවකාශයට එනවා. එතකොට ඒ පුද්ගලික තැන සිද්ද වුන ඇත්ත නැත්තට වඩා අදාල වෙන්නෙ සමාජ අවකාශය තුල සිද්ද වුන ඇත්ත නැත්තයි. මාධ්‍ය සහ පිරිමි සමාජයේ අවිඥානය විසින් මේ ට‍්‍රාන්ස්ජෙන්ඩර් තරුණයාගේ මරණය හෑල්ලූ කරමින් හිටියා. නැත්තං නැවත නැවත මරාදමමින් තිබුන.

දෙමළ සමාජය මුහුණ දෙන ප‍්‍රශ්නවල වගකීම සිංහල බහුතර සමාජය විසින් බාරගන්න  ඕන වගේම සුළුතර වෙනස් ලිංගික අනන්‍යතාවයන් හිමි පිරිස් මුහුණ දෙන තාඩන පීඩනවල වගකීම අධිපති හෙට්‍රො සමාජය විසින් බාරගන්න  ඕන. දඹුල්ලෙදි කවුරු හරි කෙනෙක් පොල්ලක් උස්සලා ගහන  එක පුද්ගලික කාරණයක් නෙමෙයි. ඒ පොල්ල උස්සන්න සමස්ත සංස්කෘතික සමාජ කතිකාවක්ම දායක වෙලා තියෙනවා. ඒ මරණය සමාජයට සහ මාධ්‍යයට විසිතුරු පුවතක් වෙන්නෙම ඒ හින්ද.

සුළුතරයකගේ අයිතියක් වෙනුවෙන් අධිපති සමාජ බලය අභියෝග කිරීමේ වැරැුද්දක් නෑ. කිසිම දවසක ඒ සුලූතරය වෙනුවෙන් ඇත්ත එලිවෙනවා කියල එකක් නෑ. මොකද ඒ අයට එලිකරන්න ඇත්තක් නෑ. ඇත්ත තියෙන්නෙ එලියෙ. ඒක අපි බාරගන්නෙ නැති එක විතරයි.

උදා විදිහට උතුරෙ දෙමල මනුස්සයෙක් දකුනෙ පාරක ගහලා මරලා දාලා තිබුනොත් මුලින්ම සිංහල සමාජයට ඇගිල්ල දික්කරන එක පසුතැවිලි වෙන්න කාරණයක් නෙමෙයි. මොකද අනිවාර්යෙන්ම ඒ මරණය සිදුකරන අන්තිම පොලූපාරට, ඒ අවසන් තීන්දුවට ඒ මනුස්සයා දෙමළවීම බලපානවා. ඒ වගෙම මේ තරුණයාට වැදුන අන්තිම පොලූපාරටත් එයා ට‍්‍රාන්ස්ජෙන්ඩර් වීම බලපානවා. ඒ අධිපති සමාජ කතිකාව උඩ හිටගෙන කරන රිපෝර්ට් කිරීමෙදි කවුරුන් හෝ එය අභියෝග කිරීම විසින් සුලූතර ප‍්‍රජාවට ඒ වෙලාවෙ අවශ්‍යම සමාජ ආරක්ෂාවක් යම්පමණකින් හරි ගොඩනැගෙනවා.

ඒ තරුණයා වෙනුවෙන් පිරිමි සමාජයට ඇගිල්ල දික්කරලා මතුකරපු විරෝදය හැමපැත්තකින්ම සාර්තක එකක්. ඒකෙන් ට‍්‍රාන්ස්ජෙන්ඩර් කියන එක ගැනම සමාජයේ ලොකු කතිකාවක් මතුවුනා. ඒ අයගෙ අයිතිවාසිකම් ගැන කතා වුනා. ට‍්‍රාන්ස්ජෙන්ඩර් කතාව අමතක කරලා මිනිහෙක් විදිහට අපි දුක්වෙමු කියන තැනටවත් බහුතරයකට එන්න පීඩනයක් හැදුනා. මාධ්‍යවල හැසිරීම විවේචනය වුනා. අර තරුණයාගේ මරණයට ගරුත්වයක් වටිනාකමක් ලැබුන.

දැන් ඒ මරණය පිටිපස්සෙ තියෙන ඇත්ත කතාව කියල කම්කරු තරුණයෙක් සහ රුපියල් 35000ක් ඇවිත් තියෙනවා. තවත් පැත්තකින් ඒ අයගෙම කල්ට් දෙකක් විසින් නගරයේ කරපු මරාගැනීමක් කියල කතාවකුත් ඇවිත් තියෙනවා. සිංහල බෞද්ද පිරිමින්ට විරුද්දව අදහස් පලකරපු මං වගේ අයව පෝලිමේ ගන්න පටන් අරන් තියෙනවා.

ට‍්‍රාන්ස්ජෙන්ඩර් තරුණයෙකුට අත්වෙච්ච ඉරණමක් ගැන ඇත්ත හොයන්න හෙට්‍රො පොලිසියකට කවදාවත් බෑ. ඒ ඇත්ත බාරගන්න අපේ වගේ හෙට්‍රො සමාජයකට පුළුවන්කමකුත් නෑ. ඒ හින්ද අපි දරාගන්න පුළුවන් විදිහෙ ඇත්තක් නිර්මාණය කරලා බාරගන්නවා.
ඒක පුද්ගලික ප‍්‍රශ්නයක්.

ඒක තමයි ලේසිම විදිහ. ඒත් ප‍්‍රශ්න කවදාවත් පුද්ගලික නෑ. හැම ප‍්‍රශ්නයක්ම සමාජ ප‍්‍රශ්නයක්. අධිපති කතිකාව (පොලිසිය) විසින් අදාල නොවේ කියල බැහැර කරන දේම තමයි අදාල කාරණා තියෙන්නෙ.
අපි හැමෝම අමතක කරන කාරණයක් තමයි දඹුල්ලෙදි ගහලා මැරුවෙ තරුණයෙක් නෙමෙයි කියන එක. මේ මරණය තරුණයෙක්ගෙ කියන එකමත් ඒ ලිංගික ප‍්‍රකාශනය නොතකා බැහැර කිරීමක්. දඹුල්ලෙදි ගහලා මැරුවෙ තරුණියක්. මරා දැමුනු තරුණියක් ගැන පොලිසියටවත් සමාජයටවත් වාර්තා වෙලා නෑ. ඇයට පැවැත්මක් නෑ.

ඒ නිසා ප‍්‍රවෘත්ති වැරදුනා කියලා මාව ජෝක් කර සන්තෝස වෙන නෝනාවරු මහත්තුරුන්ට කියන්න තියෙන්නෙ තව හයියෙන් හිනාවෙන්න. ඒක හොඳ ව්‍යායාමයක්. මොකද ඒ ගිල්ටිය නැත්තං ඔයාලව ලෙඩ කරන්න ඉඩ තියෙනවා. තාමත් මේ කිසිම කෙනෙක් නැවත නැවත කියවෙන පොලිසියෙ අඩන්තේට්ටම් ගැන වචනයක කතාවක් නෑ. ඒ පොලිසිය විසින්ම මේ සිද්දයෙ ඇත්ත කතාවක් කියනකල් හැමෝම කටවල් ඇරගෙන බලාගෙන ඉන්නවා.

(සංස්කෘතික) පොලිසිය පැත්තෙ හිටගෙන මං වැරදියි කියල ඔප්පු කරන්න හදන හැම කමෙන්ටුවක්ම නැවත නැවතත් ඔප්පු කරන්නෙ උද්දච්ඡු පීඩක පිරිමිකමමයි. වෙන විදිහකට කිව්වොත් මේ මරණය ගැන මං දරන අදහස සමාජීයව කොයිතරම් නිවැරදිද කියන එකයි.

- චින්තන ධර්මදාස

Thursday, July 20, 2017

ක්ලියෝපැට්රා මාරයිද?



පැරා ලියන ගොඩක් දේවල්වලට මං එකගයි. ලංකාවෙ වමේ විද්වත් බහුතරයකට නැති විදිහෙ විවෘත දැක්මක් පැරාට ගොඩක් දේශපාලන කාරණා ගැන තියෙනවා. ඒත් සමහර සංස්කෘතික, මාධ්‍ය භාවිතා ගැන පැරා සදාචාර විනිශ්චයකට යන බවක් පේනවා. ඒක මං හිතන්නෙ සමාජීයව නරක ප‍්‍රතිඵල ඇතිකරන්න පුළුවන් භාවිතාවක්.

මොකද සදාචාරය කියන එක පුද්ගලයා අනුවත් කාලය අනුවත් අතිශයින්ම සාපේක්ෂයි. හැමතිස්සෙම මේ සදාචාර සීමාවන් හිතුවක්කාර විදිහට තරණය කරන අපරාධකාරයින් තමයි ඊළ`ග මොහොතේ සමාජය වඩා පරිණත සහ විවෘත කරන්නෙ.

මං මේ කියන්නෙ පැරා ඉරාජ්ගෙ ක්ලියොපැට්රා ගැන ලියපු ලිපිය පදනම් කරගෙන. ඊට කලින් දරුවන් වෙනුවෙන් යම් යම් නාලිකා බ්ලොක් කිරීමක් ගැනත් පැරා ලියලා තිබුන. මං ඒකට එක`ග නැති වුනත් ඒක තම තමන්ගෙ පුද්ගලික කැමැත්ත. ඒත් ක්ලියොපැට්රා ගැන ලියමනේදි පැරා සමාජයට කියනවා ඉරාජ් විසින් වපුරන ස්ත‍්‍රී පීඩකත්වය, ප‍්‍රචණ්ඩත්වය වගේ කරුණු අරඹයා මැදිහත් වෙන්න කියල. වෙන විදිහකට කිව්වොත් මට ඒ ලියමන ඇතුලෙ දැනෙනවා වාරණයක් ඉල්ලා සිටීමක් වගේ දෙයක්. සමහර විට මං වැරදි වෙන්න පුළුවන්.

මං දකින විදිහට චිත‍්‍රපටියක්, සිංදුවක්, කවියක්, චිත‍්‍රයක් කියන  ඕනම දෙයක් ෆැන්ටසියක්. නිශ්චිතව යතාර්ථය එක්ක ගැටගැහීමක් යෝජනා නොකරන  ඕනම ආර්ට් එකක් හදන්නෙ ෆැන්ටසි අවකාශයක්. පෝර්න් කියන්නෙ ෆැන්ටසියක්. ඒත් සමහර ස්නෆ් පෝර්න් එනවා ඒ වෙනුවෙන් ඇත්තටම තව ජීවිතයක් මත ප‍්‍රචන්ඩත්වය මුදාහරින. අන්න ඒ වගේ තැනකදි ඒ නීතිය හෝ සමාජය හෝ පුද්ගල ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් බලය පාවිච්චි කිරීම අවුලක් නෙමෙයි. ඒත් ඒ සම්බන්ධ කෘතියට විරුද්දව බලය පාවිච්චි කරනවා කියන්නෙ ප‍්‍රකාශනයේ නිදහස ගැන ප‍්‍රශ්නයක් වෙනවා. උදා විදිහට සයිබීරියන් ෆිල්ම් කියන චිත‍්‍රපටිය ආර්ට්පීස් එකක් වෙන්නෙ ඒ හින්ද. මොනම හේතුවක් හින්දවත් ප‍්‍රකාශනයේ නිදහස වාරණය වෙනවා කියන්නෙ ඒක අපි අපිවම සීමාකර ගැනීමක්.

ඉරාජ් කරන්නෙ මොනවා හරි විකුණලා සල්ලි හම්බුකරන්න ට‍්‍රයි කරන එක. සිංදුවක් මියුසික්වලින් හෝ ලිරික්ස්වලින් හිට් කරගන්න බැරි තැනදි එයා කරන්නෙ රෙදි ගලවන එක. මට ඉරාජ් තමන්ගෙ වැඬේ කරන අරමුණ අදාල වෙන්නෙ නෑ. මට අදාල වෙන්නෙ ඒ වැඩෙන් මාව යම් කම්පනයකට, තල්ලූ කිරීමකට ලක්කරනවද කියන එක විතරයි. මං ඒක දිහා බලන්නෙ ඉරාජ්ව ඉරේස් කරලා. මට හිතෙන විදිහට චේතනාහං භික්කවේ කම්මං වදාමි කියන එක ආර්ට්වලට අදාල නෑ.

ඉරාජ් කරන්නෙ පොප් වැඩක්. එතනදි සෙක්ස් වගේම ධම්මපදයත් එයා එක විදිහට පාවිච්චි කරනවා. රෙදි ගලවනවා වගේම සිවුරු අන්දනවා. මං හරි කැමති දෙයක් තමයි සදාචාරයයි අපචාරයයි කියන දෙකම එයා එක වැඩක් ඇතුලෙ විකුනන එක. ඒක මං හිතන්නෙ ලංකාවෙ ආර්ට්වල හරි ඉන්ටරෙස්ටින්ග් තැනක්.
විශේෂ කාරණයක් වෙන්නෙ ඉරාජ්ගෙ ක්ලියොපැට්රා වලට විරුද්ද වෙන්නෙත් සාමාන්‍ය සිංහල බෞද්ද ජනතාව නෙමෙයි. ගොඩක් විකල්ප අයගෙනුයි වැඩියෙන් බැනුම් අහන්නෙ. සදාචාරය වෙනුවෙන් රෙදි උස්සන් එන්න  ඕන බෞද්ද බහුතරය වෙනුවට යම් විකල්ප කියවීමක් තියෙන අය ප‍්‍රකාශනයක සදාචාරය වෙනුවෙන් මැදිහත් වෙන එකම ටිකක් අමුතුයි. සමහර විට මේ විරෝදය එන්නෙ ඉරාජ්ගෙ අමු විකිනිල්ල එක්ක තියෙන අප‍්‍රසාදය නිසාම වෙන්නත් පුළුවන්. ඒත් ලෝකෙ ගොඩක් විශිෂ්ට දේවල් නිර්මාණය වෙලා තියෙනවා සල්ලි හොයන පරමාර්ථය නිසාම. දොස්තයෙව්ස්කි පවා පොත් ලිව්වා සූදු කෙලින්න සල්ලි හොයාගන්න.

ඉරාජ්ගෙ ක්ලියොපැට්රා විෂුවල් වැඬේට මං කැමතියි. ඒකෙන් ඊජිප්තු ක්ලියොපැට්රා වෙනුවට මට  ඇහෙන්නෙ ක්ලියොපැට්රා නයිට් ක්ලබ් එකේ නම. නයිට් ක්ලබ් එකක ආශාවන් වෙනුවෙන් වැයවෙමින් මුදල් උපයන ගැහැණියක් මුහුණ දෙන ඛේදවාචකයක් තමයි ක්ලියොපැට්රා කියන්නෙ.
නයිට්ක්ලබ් එකේ දකින ඒ ගැහැණිය ඇඳේදි මේ වගේ ඇති කියල මවාගන්න සල්ලාලයෙක් ඉන්නවා. ඒ සල්ලාලයා විදිහට තෝරගෙන තියෙන මූණට මං ගොඩක් කැමතියි. අනංමනං වැඩිය කියන්න  ඕන නෑ, ඒ මූනෙම තියෙනවා පාපය.

සරාගී විදිහට රාත‍්‍රියේ මුනගැහෙන ගැහැණුන් ගැන අවලං හීන දකින එක ලංකාවෙ සාමාන්‍යයක්. කොට ගවුමක් වුනත් ඇති ගැහැණියක් ගණිකාවක් කරන්න. ඒක සල්ලාල අපරාධකාරයන්ට වගේම පොලිස්කාරයන්ටත් පොදුයි.  ක්ලබ් එකේ රාගී දෑසින් දකින, දුවෙක් එක්ක තනිව ජීවිත අරගලයක යෙදෙන මේ ගැහැණිය, බීඞීඑස්එම් වස්තුවක් විදිහට සළෙල මනසක පරිකල්පනය වෙනවා.

ෆැන්ටසිය සහ යතාර්ථය අතර බෙදීමක් නොදන්නා මේ නොදියුණු පිරිමියා බලහත්කාරයෙන් තමන්ගේ ෆැන්ටසිය මේ ගැහැණිය ලවා නිමවාගන්න හදනවා. ඒ උත්සාහය අවසන් වෙන්නෙ ඝාතනයකින්. ඒක වටේ යුක්තිය ඉටුවීම, හොල්මන් සහ අද්බූත ජවනිකා වගේ කීපයකුත් තියෙනවා. බීඞීඑස්එම් ෆැන්ටසියක් ලංකාවෙ සාමාන්‍ය ගැහැණියකගෙන් ඉටුකරගන්න ගිහින් ඒක මිනීමැරුමක් දක්වා යන එක මරු තේමාවක්. ඒ කතාව ඉරාජ් හදන්නෙ කොටස් දෙකකට. එකක් මේ ගැහැණිය ශෘංගාරකරණයෙන් අපේ ආශාව පුබුදු කරන කොටස. අනෙක යුක්තිය ඉටුවීම හරහා අපරාධකාරයාට ද`ඩුවම් ලැබෙන කොටස. මං කලින් කිව්වා වගේම මේ දෙකම එකම ආශා වේදිකාවක ක්ලියොපැට්රා ඇතුලෙ විකුණනවා.

ඇත්තටම ගත්තොත් ලංකාවෙ ශෘංගාරය යම් මට්ටමකින්, ලස්සන විදිහකට සමාජගත කිරීම සිද්ද වුනේ සිනමාවෙන් නෙමෙයි, ඉරාජ්ගෙ මියුසික් වීඩියෝ වලින්. වෙන රටවල නිෂ්පාදිත අනුරාගී සිහින පාට පාටින් ලාංකේයකරණය කරන්න ඉරාජ්ට පුළුවන් වුනා. ඒවා නිසා ලංකාවෙ ශෘංගාර විෂුවල් කලාපය හොඳ විදිහකට වර්ධනය වුනා. (නැත්තං අපිට තිබුනෙ ඇගේ වෛරය ගනයෙ ශෘංගාර කලාවක්)

ප‍්‍රචණ්ඩත්වය ෆැන්ටසියක රසවිඳින්න මං කැමතියි. ඒක හින්දම රාම් ගෝපාල් වර්මාට මං ගොඩක් කැමතියි. හොලිවුඞ් ෆිල්ම් එකකටවත් බෑ රාම් ගෝපාල් වර්මාගෙ වයලන්ස් ෆැන්ටසියක චමත්කාරය මවන්න. ඉරාජ් ක්ලියොපැට්රා එක්ක සමහර තැන් ආර්ජීවීට ගොඩක් කිට්ටු තරමට නිර්මාණය කරලා තියෙනවා. ඒක ඇචීව්මන්ට් එකක්.

සදාචාරය වෙනුවෙන් ෆැන්ටසි සීමා කරන්න  ඕන නෑ. ෆැන්ටසියක් මාර වෙන්න පුළුවන්, බාල වෙන්න පුළුවන්. ඒත් හැම ෆැන්ටසියකටම අනෙකාට හිංසාවක් නැතුව ප‍්‍රකාශමාන වෙන්න නිදහස තියෙන්න  ඕන. මිනිස්සුන්ට පුළුවන් අකමැති නම් නොබලා ඉන්න. බලලා බනින්න. පොඩි උන්ට නොපෙන්නා ඉන්න. ඒත් කිසිම ෆැන්ටසියක් සදාචාර විනිශ්චයකට ලක්වෙලා වාරණයට හෝ තහනමට ලක්වීම නොවිය යුතු දෙයක්.

Friday, June 9, 2017

මාර විචාර සහ මළ විචාර


මනෝ විශ්ලේෂණයෙන් සහ දේශපාලන මතවාදවලින් බැහැරව සිනමාවේ සෞන්දර්යය ගැන කතාබහක් කරනවා කියල ඇල්ෆා එකේ ප‍්‍රියන්ත ෆොන්සේකා එක්ක කරන වැඬේ පෝස්ට් එකක් එෆ්බී එකේ වැටුන. ඒකෙන් කුපිත වුණු විදර්ශන, වංගීස ඇතුලූ පිරිස ඒ දෙකෙන් තොරව ආර්ට් ගැන කතා කරන්න පුළුවන්ද කියල ඒක ජෝක් කරන්න ගත්තා.

ඇත්තටම සිනමාව ගැන කතා කරන්න මනෝ විශ්ලේෂණය, නැත්තං දේශපාලන දර්ශනවාද වගේ ඒවා  ඕනද? ආර්ට් නම් වමේ වෙන්න  ඕන කියල හිතන මට්ටමේ මානසිකත්වයකට මේ තත්වය හරිම ස්වභාවිකයි. ඒත් සිනමාව ගැන කතා කරන්න මේ න්‍යායන්  ඕනද? කවුරු හරි කියන කවර හෝ අදහසක් අරගෙන ඒක දේශපාලනිකයි කියල කොහෙට හරි සම්බන්ද කරන්න පුළුවන්. ඒ විදිහට  ඕනම දෙයක් අතර සම්බන්ධතා තියෙනවා. ඒත් ප‍්‍රශ්නෙ වෙන්නෙ අපි න්‍යායක් ඇතුලෙන් චිත‍්‍රපටිය කියවන්න හදනවද කියන එකයි.

ලංකාවෙ සිනමා විචාර සහ කියවීම් ඔක්කොම පාදක වෙන්නෙ මේ තියරි උඩයි. ඇත්තටම ලංකාවේ සිනමාව කියවන්න යන ගොඩක් අයට සිනමාව විඳීමේ හැකියාව අඩුයි. ඒ ගොල්ලො තමන්ගෙ තියරියත් එක්ක චිත‍්‍රපටිය සමීකරණය කරනවා. ඒක සෙට් වෙන්නෙ නැත්තං චාටර්, පසුගාමී, නව ලිබරල්වාදී මොකක් හරි දේකින් ෆිල්ම් එක පීචං කරනවා. සෙට් වෙනවා නම් ඒ තියරිය වෙනුවෙන් නිර්මාණය වීමේ ප‍්‍රීතියෙන් චිත‍්‍රපටිය උස්සගෙන යනවා.

ඒ තියරිය හරියට කළාම චිත‍්‍රපටියක් හරිද? සුචරිත ගම්ලත් කාලෙ ඉඳලම එන ලංකාවෙ විචාරය ඔච්චරයි.
මේ විදිහෙ තියරි උඩ හිටගෙන විචාර ලියන අය ලෝකෙ නැත්තෙ නෑ. ඒත් ට බාහිරින් එක එක අදහස් එලියට එනවා. චිත‍්‍රපටි ගැන විෂයමූලික සහ ආත්මමූලික කියන පැති දෙකෙන්ම කියවන්න පුළුවන්. මං පුද්ගලිකව වඩා කැමති ආත්මමූලික කියවීමට. ඒ කියන්නෙ ෆිල්ම් එකක් තමන්ට දැනුනෙ කොහොමද කියන පුද්ගලික අදහස. ඒක නොයෙක් දේශපාලන, මිත්‍යා, මනෝ විද්‍යා, බහුබූත දේවල්වල මිශ‍්‍රණයක් වෙන්න පුළුවන්. ඒත් ඒ ෆිල්ම් එකෙන් ඒ පුද්ගලයාට ඇති කරපු වෙනස සජීවීව ඒ ප‍්‍රකාශනයෙ තියෙනවා. ආත්මමූලික විචාර කියන්නෙ ආයිමත් ආර්ට් එකක්. චිත‍්‍රපටියක බලපෑමෙන් බිහිවෙන තවත් කෘතියක්. ඒක නැවත විඳින්න පුළුවන්. මාරයි, ආතල්, හිරිවැටිලා යනවා වගේ වචනවලට ඒ ආත්මමූලික විචාර ඇතුලෙ ගොඩක් දේවල් ප‍්‍රකාශ කරන්න පුළුවන්. වැදගත් වෙන්නෙ කියවන්නාව ජර්නි එකක අරන් යනවද කියන එකයි.

අනිත් එක විෂයමූලික විචාර. මනෝ විශ්ලේෂණ වේවා සමාජ සත්තාවාදී වේවා, ස්ත‍්‍රීවාදී වේවා කවර හෝ න්‍යායක්, විෂයක් සාධනය කරමින් කෘතියක් ගැන කරන අදහස් දැක්වීම්. ඒවා තමයි ලංකාවෙ මෙතෙක් කල් පැවතගෙන එන්නෙ. ඒ හින්ද තමයි ඒවා නැතුව කොහෙද විචාර කියල වගේ ප‍්‍රශ්න ඇහෙන්නෙ.

මේ විචාර වලින් කරන්නෙ පවතින යම් න්‍යායික විෂය පදනමක් මත කෘතියක් ඇනලයිස් කිරීම. මේක ඇකඩමික් වර්ගයේ වැඩක්. විඳීමක් වෙනුවට විශ්ලේෂණයක්. කලින් කියපු ආත්මමූලික විචාරය සංස්ලේෂී එකක් නම් මේක විශ්ලේෂී එකක්. මේ සම්බන්ධයෙන් පොදු එකගතා තියෙනවා. කොටින්ම ප‍්‍රියන්ත මෙතනදි කතා කරන සෞන්දර්යවේදය පවා ඒ විදිහෙ විෂයක්. මනෝ විශ්ලේෂණයෙන් වගේම සෞන්දර්යවේදයෙනුත් කෘතියක් කියවන්න පුළුවන්.

මං පුද්ගලිකව ඒ සෞන්දර්යවේදී කියවීමට පවා කැමති නෑ.  ඕනම එකක් විෂයයක් එක්ක සාධනය කරමින් කරන අදහස් දැක්වීම මට මළගෙදර කතාවක් වගේ. අපි කෘතිය එක්ක සජීවී ගනුදෙනුවක් කරන්නෙ නෑ වගේ. කෘතිය ආශ‍්‍රය කරන්නෙ හරියට ගණිකාවක් වගේ. විනිශ්චයකාරී තැනකින්. ඒක මට ආර්ට් එක්ක කරන රමණයක් වගේ දැනෙන්නෙ නෑ.

ඒත් ඒ විදිහෙ විචාරත් පවතිනවා. ඒවා කියවන සහ ඒවා ඇසුරෙන් නැවත නැවත කෘති කියවන ලොකු පිරිසක් ඉන්නවා. මේ දෙවෙනි වර්ගයේ විචාර නැවත ආර්ට් එකක් නිර්මාණය කරන්නෙ නෑ. ඒක එන්ඞ් එකක්. නිශ්චිතයක්. මාරයි වගේ වචන ඒවායෙ නැත්තෙ ඒකයි. විවෘත අදහස් තියෙන වචන වලින් සන්නිවේදනය කරන්න ඒ පිට්ටනියෙ බෑ.

ඒත් මේ එකකින් අනිත් එක වාරණය වෙන්නෙ නෑ. අපි ඇත්තටම ෆිල්ම් එකක් බලන්නෙ කවුරු හරි ඒක මනෝ විශ්ලේෂණයට හරි මාක්ස්වාදයට හරි එකගයි කියන හින්ද නෙමෙයි, බලලා ඇවිත් මාරයි මචං ගිහින් බලපං කියන එකෙන්.. ඒක විචාරයකට එහා ගිය ෂෙයාර් කර ගැනීමක්.

- චින්තන ධර්මදාස